Dit lied is een heerlijk staaltje maritieme grootheidswaanzin, gezongen door mannen die waarschijnlijk vaker een haring happen op de weekmarkt in Woerden dan dat ze daadwerkelijk de Spaanse zilvervloot enteren.

1. Belastingontduiking op de Hoge Zee

Het lied begint direct met een bekentenis waar de FIOD zenuwachtig van zou worden. De heren van Bravour varen rond met "hele schepen vol met goud" en lachen om de politie en douane. Hun tactiek is simpel: wie om een paspoort of vrachtbrief vraagt, krijgt een gratis zwemles in de diepzee. Het is eigenlijk een handleiding voor maritieme belastingontduiking, maar dan met een gezellige melodie.

2. De Wiskunde van de Waanzin

De bemanning is "niet groot", maar ze beweren een hele vloot te kunnen verslaan. Waarom? Omdat één kaper blijkbaar telt voor honderd man. Dat is nogal een efficiënte personeelsplanning. Als het kanon eenmaal "dondert", zit de vijand "figuurlijk in de boot". Dit is piraten-slang voor: "Ze hebben een probleem, maar we wilden per se dat het rijmde op honderd."

3. Prothetische Haute Couture

Het absolute hoogtepunt is de kapitein. Deze man heeft van zijn handicap een luxe lifestyle gemaakt:

• Doordeweeks: Een eikenhouten been met een ivoren teen. Want als je dan toch een houten poot hebt, waarom dan niet eentje die eruitziet alsof hij door een exclusieve interieurdesigner is ontworpen?

• Zondags: Dan gaat de kapitein voor de "full bling" en sjouwt hij rond met een gouden been.

• Onderhoud: De man besteedt zijn zondagochtend blijkbaar niet aan het bestuderen van zeekaarten, maar aan het opwrijven van zijn edelmetaal met een zeem. Hij is waarschijnlijk de enige piraat ter wereld die meer uitgeeft aan koperpoets dan aan ooglapjes.

4. Van Bloedbad naar Borrel

De routine van Koor Bravour is ook bewonderenswaardig efficiënt. Eerst een "heerlijk bloedbad" (lekker verfrissend tussen de middag) en daarna direct door naar het rumvat. Want tja, een "Bravour-lid wil ook wel eens wat". Het is eigenlijk de 17e-eeuwse versie van de vrijmibo, maar dan met iets meer enterhaken en iets minder bitterballen.

Kortom: Dit lied bewijst dat je in Woerden geen zee nodig hebt om jezelf de schrik van de oceaan te voelen; een stevige bariton en een goudgepoetst been zijn ruim voldoende!