Lied van Pierre Kartner:

Een matroos staat op de boot, kijkt naar een ietwat beduimelde foto van zijn vrouw en kinderen, en vraagt zich na precies twee meter varen af waarom hij in hemelsnaam voor deze baan heeft gekozen.

De man is net vertrokken. De motor draait, de kade is nog in zicht, maar de heimwee slaat al toe als een natte dweil in het gezicht. De reis is pas net begonnen, maar hij wil eigenlijk nu al direct terug naar de bank en de warme maaltijd thuis.

Er vloeit uiteraard een traan. Niet zomaar een traan, nee, een traan die blinkt. Want op een schip in de volle zon glinstert emotie nou eenmaal net wat mooier voor het koor dat op de achtergrond staat mee te neuriën.

Ver van huis zijn is erg, vreemde havens zijn het allemaal net niet, en de beste plek ter wereld is gewoon thuis bij de familie.

Het is een klassieke, over-the-top smartlap vol zeemansromantiek: een flinke dosis weemoed, de wijde oceaan, en heel veel tranen!