Dit lied is overduidelijk het officiële bewijs dat zeemanskoor Bravour niet zomaar is opgericht, maar is ontstaan uit een biologisch wonder waar Darwin nog een puntje aan kan zuigen.

Een Biologisch Mysterie

Het verhaal begint op de kotter "Twee", waar schipper Bot (een naam die overigens weinig goeds voorspelt voor zijn tactgevoel) een zeemeermin uit de golven vist. In plaats van haar terug te gooien of de vishandel te bellen, ontstaat er een romance.

Het resultaat? Geen baby-meermin, maar een compleet mannenkoor. Dat moet een behoorlijk pittige bevalling zijn geweest voor die goudgelokte fee, maar het verklaart wel waarom de heren zich zo thuis voelen in het water.

De Onzinkbare Zangers

De mannen van Bravour zijn volgens de tekst "sterk en stoer", maar ook een tikkeltje eigenwijs. Ze geven namelijk toe dat ze:

• Altijd in het schip zitten: Wat technisch gezien betekent dat ze óf heel hard werken, óf dat de bar aan boord erg gezellig is.

• Blijven zingen op een klip: Terwijl de gemiddelde mens bij een aanvaring met een rots op zoek gaat naar een reddingsvest, zet Bravour nog een extra couplet in. Dat is pas passie (of een heel sterke ontkenningsfase).

Het Eeuwige Dilemma

Het lied eindigt met de tragische tweestrijd van de zeeman: de eeuwige keuze tussen de zoute zee en het "warme wijf".

"Hij mist de zee of ‘t warme wijf, wil beiden niet verliezen."

Het is de klassieke maritieme burn-out: heimwee als je vaart, en zeebenen als je op de bank zit. De oplossing van Bravour? Gewoon met een hele groep mannen in een koor gaan zingen. Dan hoef je niet te kiezen en kun je ongestoord over beide onderwerpen filosoferen met een biertje in de hand.

Kortom: Een lofzang op de liefde tussen vis en schipper, en de onverwoestbare keelinhoud van de heren uit Woerden.