Maar laten we bij het begin beginnen, de aanhef van het programma luidde, Terschelling, here we come!!!

En dat hebben ze geweten..

Op vrijdagmorgen tien uur stond er een dikke dubbeldeks bus klaar om ons te vervoeren naar de haven van Harlingen. Het gebruikelijke gedoe om alles mee te krijgen.. de één met één sporttas, de ander met een koffer waarvan je denkt, we gaan maar een weekendje weg hoor, geen maand?!

De bolderkar van Gerard, heel voorzichtig werden de accordeons neergelegd. Het is goed dat wij (kleine) Kees hebben, hij manoeuvreerde met de bagage in de beperkte ruimte net zo makkelijk als een konijn met eenentwintig jongen in een konijnenhol.

Ad, die helaas moest achterblijven, werd voorzien van een drankje, en een dikke bos bloemen voor z’n meissie.

En zo reden we met een bijna voltallig koor plus aanhang weg van onze thuiskade richting de dukdalven van Harlingen alwaar het veer "Midsland" op ons wacht… jammer genoeg was de vertrektijd met een uur uitgesteld, dit vanwege springtij.

Achteraf helemaal niet jammer, onze chauffeur kwam op het idee om dan maar op te steken bij van der Valk in Wieringenwerf? Voor een bakkie en een plas? Goed idee vonden wij.

Na een halfuurtje, aangesterkt door de koffie en de blazen geleegd stapten we weer in de bus om ruim binnen de tijd aan te komen in Harlingen. Bus uitladen, de spullen om de hoek in de terminal gezet en lekker een uurtje kunnen dwalen door deze prachtige stad, onderweg kwam ik al groepjes tegen die heerlijk buiten aan het bier zaten, da’s goed voor de stembanden..

Bij de pont de bagage gedropt in van die leuke bagagekarretjes, wel je nummer onthouden, anders zoek je je een ongeluk.

Alleen de bolderkar moest via het autolaaddek, die mazzel had Gerard weer.

Er waren warempel gereserveerde plaatsen voor ons, zodat we met z’n allen gezellig bij elkaar konden zitten. Nog een kwartiertje wachten totdat die enorme toeter het sein gaf dat we gingen.

Een zacht getril was merkbaar en door de wat beslagen ruiten zag ik de kade van ons af gaan. De één na laatste etappe was begonnen..

klesse besse, koffie.. Gijs aan een broodje bal.. gelach.. Bert zag ik al schuiven met flesjes bier. Na een halfuurtje varen gingen de opbergkisten van de accordeons open en nestelde Gerard zich achter zijn trom midden in een gangpad. Een extra complimentje voor de accordeonisten die moesten zich toch wel in een moeilijke pose wringen om tussen tafel en bank te kunnen spelen!

En van je ene, tweje, drieje.. "Wij van Bravour" werd ingezet en meteen zat de stemming er in, uit alle hoeken en gaten snelde het publiek toe om van verbazing direct de telefoontjes voor te houden om ons te filmen en/of op te nemen? Lekkere meezingers en een paar andere liederen deed het schip scheeftrekken van plezier. Gijs verkocht en passant nog een paar cedeetjes ook!

En door dit vertier leek de reis veel korter dan aanvankelijk gedacht. Tussendoor klauterde ik naar boven om te genieten van het uitzicht.

Onder de trap waar vrouwen en meisjes op en af gingen stonden we even een sigaretje te roken, plaatste Sjon of Ingrid de opmerking.. ‘gelukkig dat het geen dertig graden is’… ik draaide me naar hun toe en niet begrijpend haalde ik m’n schouders op. Ingrid knikte naar de open trap waar ik onder stond.. Ooo zoo.. jammer dat het geen dertig graden is.. was m’n reactie.. die houden we er in..

Na het tweede optreden en later in de gangpaden werd er door menige eilander en toerist gevraagd waar we nog meer optraden dit weekend.. Tsja.. gezien de geheimzinnigheid van het programma kon ik daar helaas geen antwoord op geven.

Bij aankomst op het eiland stonden de bussen voor "De Walvisvaarder", het hotel waar wij het weekend verbleven, al klaar. Door het uur vertraging hadden we maar weinig tijd om ons te settelen in het hotel. Inchecken, tas op je kamer zetten, fiets ophalen en via de opgegeven te volgen cryptische route naar het borreluurtje punt. Door de tijdnood was het cryptische er wel vanaf geknipt. Het was drie kilometer rechtdoor bij een huis met een kanon in de tuin links, dan weer anderhalve kilometer rechtdoor en je reed zo het dienblad met de schipperbitter binnen.

‘Kaap Hoorn’ is de naam van een strandpaviljoen gelegen tegen de rug van het duin uitkijkend over een prachtige vlakte. Na een rondje bitter en een plaatsje in de zon gezocht hebbende zongen we een paar liedjes en genoten we van het bij elkaar zijn in dit heerlijke land..

Ik liep even weg van het feestgedruis en werd na vijftig meter voor de eerste keer geraakt door de schoonheid en de stilte van dit gebied.. ik deed de camera even van de nek en liet m’n armen zakken kop in de nek en ogen dicht.. even nergens aan denken… even stil… dit is het.. dacht ik na een tijdje om vervolgens nog even door te lopen het veld in, over het duin te klimmen en het ruisen der golven te horen, te voelen….

Helaas moesten we te snel afscheid nemen van deze heerlijke plek, maar het diner wachtte.

Dus weer op onze, overigens luxe fietsen geklommen om het uur daarna aan te schuiven en te genieten van soep, varkenshaas, boontjes, gebakken aardappelblokjes, en een uitgebreid salade buffet en een heerlijk toetje…

Pffft.. na al dat gereis, gezang, de drank, de gezelligheid, het eten, het fietsen en gewandel voelde ik dat ik even op bed moest gaan uitbuiken.. over een uurtje ben ik er weer.. riep ik nog…

04.17 schrok ik wakker…

Wil niet zeggen dat het voor iedereen zo was, de andere ochtend hoorde ik van pikdonkere nachtelijke avonturen, overvallen door helse onweersbuien , singing in the rain, en drijfnatte kleding..

De zaterdag was tot 15.00 uur vrij voor één ieder..

Ik had afgesproken met Wesley om te gaan struinen in de natuur, om acht uur ontbijten en dan direct weg!

Geen Wes… dan maar vast eten, toen ik bijna klaar was kwam hij aan scharrelen, een kop als voerbak.

Maar.. dat moet ik hem nageven.. hij heeft wel de mentaliteit van ’s avonds een man ’s morgens een man..

Na een bakkie thee en wat broodjes ( het ontbijt was trouwens voortreffelijk, zelfs met gepasteuriseerde zachte en hard gekookte eitjes en cake met cranberry’s) sprongen we op de fiets en peddelden we weer naar het punt waar we gistermiddag te vroeg weg moesten. Na twee uur wandelen door bos, veld, duin en strand (zie de foto’s) leerden we elkaar nog beter kennen en ik weet nu ook van waterpeper duindoorn enzovoort fietsten we naar de andere kant. de dijk aan de waddenkant. Helaas was het hoogwater waardoor we weinig watervogels zagen.

Op het talud liepen wat steenlopertjes.. maar in de weilanden nog veel kieviten, een snip kwikstaarten en een ondefinieerbaar vogeltje.. het liep tegen twaalven en we kregen trek. Op zoek naar een patattent dus.. fietsen, fietsen.. we kregen geen FEBO in het oog. Inmiddles waren we in Midsland aangeland en daar was een JUMBOOTJE.. ook goed!

Ham/kaas croissantjes, droge worst uit Drenthe en karnemelk. Zo, nu even een plekje opzoeken om rustig ons eten te verorberen. We stapten op de fiets en reden de bocht om en wat was daar… een snackbar.. zal je altijd zien..

Lachend fietsten we door om bij een hek uitkijkend over een weiland te eten..

Kijkend op de klok.. wat doen we? terug naar het hotel? om ons klaar te maken voor de ‘Meet and Greet’ met de West Aleta Singers in het paviljoen ‘De Branding’…

Laten we dat maar doen.

We zouden gaan fietsen met z’n allen.. . de weersvooruitzichten waren van dien aard dat er snel een bus geregeld werd, een extra lange, zodat we met z’n allen tegelijk mee konden. De chauffeur was een echte eilander, hij scheurde het vehikel met een aardig vaartje over het eiland.. even dacht ik, hij spuit zo het strand op? Maar precies voor de deur hield hij halt en stapten we als ware Vips het etablissement binnen. Eerst maar een biertje om de kelen d te smeren. Geleidelijk druppelden de mannen en vrouwen van onze gastheren ook binnen en werd het al heel snel gezellig.

Na de welkomstwoorden van beide koren beten wij het spits af met ‘Kokkels en Mossels’. De strandtent zat helemaal vol, toen ik rond keek zag ik goedkeurende blikken allemaal glimlachjes rond de lippen. Ik werd er blij van. We trakteerden het publiek op onze mooiste liederen.. vooral ‘Als het Golft’ werd erg gewaardeerd.. en ‘The Fields’ natuurlijk.

Toen waren de Aleta Singers aan de beurt, ik was erg benieuwd.

Na het eerste lied was ik al verkocht, dit is geen simpel shantykoortje hoor, prachtige vierstemmige zang vulde de ruimte, en bezorgde mij kippenvel.. en even later tranen bij het lied over de visserij van Terschelling na 1930 ‘Sud waar de wyn’… een solist met een stem als een klok…

Zucht… een lied waar aan je hoorde dat dit lied door hun aderen stroomde, zo’n lied kan alleen maar door echte zeelieden gezongen worden.. ja, ja het kwam echt binnen bij mij.. (en bij Bert, die stond naast me) .

​Genoeg gesnotterd, we hadden de middag om de vingers bij af te likken, mooie zang, heerlijke drankjes en hapjes, die hapjes waren goddelijk!!

We werden vrienden voor het leven, als het meezit zijn zij te gast op ons festival volgend jaar juni.

​Bij het sluiten van het feest werd iedereen getrakteerd op een glaasje aan een touwtje en die glaasjes werden gevuld met alweer een bittertje. Echt het was een topmiddag!

In de stromende regen terug naar het hotel om te dineren, aansluitend daaraan een gezellige Familieavond met een echte competitie tussen de jongens en de meisjes.

Onder leiding van Gerard, met zijn vrouw als assistente, werden er percentage vragen gesteld over feiten en weetjes van ons koor en Terschelling, afgewisseld met een koddig letterspel , dat hoef ik verder niet uit te leggen, de foto’s spreken voor zich.

Uiteindelijk hebben de vrouwen dik gewonnen, net zoals op tv, daar winnen ze ook altijd.

Ook de accordeons werden er weer bij gepakt en brak gezang weer los.

Bij de overige hotelgasten was een jarige, Marijke, ze is 65 jaar geworden.. ze werd naar voren gehaald, en pontificaal voor de groep gezet. Lang zal ze leven, en als verzoek ‘Als de morgen komt’.

ze was erg verguld met deze aubade. En zo werd het later en later, langzaam werd het in de zaal rustiger en bleven de ‘diehards’ over… ik vond het ook welletjes… en zocht m’n bedje ook maar op, het was een prachtige volle dag geweest vol van mooie indrukken, zowel in de natuur als in het paviljoen.

Zondag, de laatste dag alweer, na de douche alles ingepakt en de koffer alvast klaar gezet voor vertrek, maar zover was het nog niet.

Na het ontbijt samen met Ed gaan fietsen richting Oosterend, de boschplaat.

Halverwege zagen we een hoog duin te beklimmen door middel van een trap, bovenop stond een telescoop. De vergezichten bovenop waren prachtig en heb dus heel veel foto’s gemaakt. Onder weg lekker gekletst met Ed, waardoor we elkaar nu nog beter kennen. Ook daarvoor is dit weekend perfect. We kregen zin in koffie en gingen op zoek naar een cafeetje.. het begon te spetteren, net voor we bij Hessel ( De Groene Weide) voor de deur stonden, hier was onze lunch gepland en waren we eigenlijk veel te vroeg. Maar ja koffie, daar hadden we zin in.

Nog geen half uur later zat de tent al vol met de Bravour clan en dronken we voor de lunch een bakkie of hier en daar al wat sterkers.

Om half één stond het eten klaar, lekkere soep, goed beleg dito brood en een kroketje…

Voor de laatste keer dit weekend met z’n allen aan tafel.. in colonne terug naar het hotel.

Fietssleuteltje inleveren… wachten op de bus.. inpakken en wegwezen..

Bij de haven kwam ik Arend met zijn Joke tegen.. hij grinnikte, ik blijf nog effies…

Een beetje jaloers groette ik hem en wenst hem veel plezier.

Er waren veel minder mensen dan vrijdag en de reis terug was eigenlijk het omgekeerde als de reis heen. Weer veel gezelligheid, maar je merkte toch dat de batterijtjes aardig leeg begonnen te raken

Nog wel een paar liedjes gezongen dat wederom weer zeer gewaardeerd werd.

De busreis daarentegen was veel leuker dan de heenreis, en die was al leuk! Dat kwam door de verhalen van dit weekend die door de bus zweefden en er werden nog een paar flesjes opengetrokken. We proosten op een zeer geslaagd weekend.. gezelligheid kent geen tijd, voor dat je het weet sta je weer in Woerden en neem je afscheid van je vrienden en vriendinnen.

Rijd je naar huis met een big smile om je mond.. het leek wel een week, om het volgende moment te denken, het was veel te kort..

Iedereen die dit grandioze weekend heeft mogelijk gemaakt namens alle leden en aanhang heel erg bedankt!

HET WAS SUPER!!!! MET BRAVOUR OP TERSCHELLING… WAAR HET GOED WAS, NIET BETER KON, EN WEER GEZELLIG WAS!!!